Όλοι θέλουμε να πλατύνει ο ορίζοντάς μας…

Κριτική της Αθηνάς Μαλαπάνη, Φιλολόγου – Συγγραφέα

            Η νέα ποιητική συλλογή του Στέργιου Φωτόπουλου που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μετρονόμος, ορίζοντας που πλαταίνει, αποτελεί ένα μικρό σε έκταση, αλλά αρκετά πυκνό νοηματικά βιβλίο, μέσα από το οποίο αποδεικνύεται για μία ακόμη φορά η καλογραμμένη ποίηση και η καλλιτεχνική ευαισθησία του δημιουργού του.

            Τα ποιήματα αναφέρονται στην ανάγκη κάθε ανθρώπου να διευρύνει τον ορίζοντά του, να καλλιεργηθεί πνευματικά, να ωριμάσει και να εξυψώσει την ψυχή του. Εντούτοις, σε αυτό το ενδιαφέρον, αλλά και πολύ δύσκολο ταξίδι, ο καθένας μας πρέπει να φροντίσει να διατηρεί το παιδί μέσα του προστατευμένο από τη σκληρότητα του σύγχρονου κόσμου, όπως δηλώνει η προμετωπίδα της συλλογής.

            Το πρώτο ποίημα της συλλογής, το Ανέφικτο, μαρτυρά την ανάγκη του ανθρώπου να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες, τις περίπλοκες σχέσεις και τη ρουτίνα, αλλά όσο κι αν τα πολεμά όλα αυτά, καταλήγει να συμβιβάζεται μαζί τους. Το δεύτερο ποίημα της συλλογής, (Υπό)βαθρο, με το χαρακτηριστικό λογοπαίγνιο, μαρτυρά τον αλτρουισμό του ποιητικού υποκειμένου που οδηγούν σε βύθιση του εγωισμού του. Η καταβαράθρωση του εγωισμού του ποιητικού υποκείμενου απαντά και στο επόμενο ποίημα – λογοπαίγνιο, Γεω-πόνος. Η καταπολέμηση του εγωισμού ωστόσο, μπορεί να αφήσει το άτομο εκτεθειμένο στην Εξαπάτηση, όπως δηλώνεται από το ομώνυμο ποίημα ή να του προκαλέσει μοναξιά, όπως αναφέρεται στο ποίημα Αερικό. Η απογοήτευση από τις σχέσεις και την ανθρώπινη επικοινωνία απαντά και στο ποίημα Υπό κρίση, όπου η ευεργεσία γίνεται εμπαιγμός/ κι ο εμπαιγμός συνήθεια. Η ανάγκη για ειλικρινή επικοινωνία απαντά και στα ποιήματα Απόστροφος, Ανατομία διατριβής και Επικοινωνία.

            Το ατομικό στοιχείο γίνεται καθολικό και κοινωνικό στο ποίημα Μετατόπιση, το οποίο αναφέρεται στη μετανάστευση ανθρώπων και τις αλλαγές πατρίδας που πολλοί συνάνθρωποί μας βιώνουν, προσπαθώντας να προσαρμοστούν και να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια. Το κοινωνικό μήνυμα της αδικίας και της αναγκαιότητας δικαιοσύνης, αλλά και της βαρβαρότητας απαντά και στα δύο επόμενα ποιήματα, Υπό καθεστώς (βίαιης) εποπτείας και Εν υπνώσει. Κοινωνική σημασία έχει και το μεστό ποίημα Ματαιοδοξία, όπου το ποιητικό υποκείμενο προτρέπει με μια ρητορική ερώτηση και αντίστοιχη αποστομωτική απάντηση το κοινό του να αντιληφθεί τη μετριότητά του.

Τα Συμπαρασύροντα αποτελεί ένα ποίημα ποιητικής, καθώς το υποκείμενο αναφέρεται σε χαμένα ποιήματα που ίσως δεν βρεθούν καν ακόμα και μετά θάνατον [Κειμήλια ή χειρόγραφα ποιημάτων (…) που κανείς δεν θα έχει την υποψία/ ή την πρόθεση να αναζητήσει]. Στην ίδια κατηγορία, θα μπορούσε να ενταχθεί και το ποίημα (Ση)μειωτική όπου οι μορφές του Οδυσσέα και της Πηνελόπης στην ομηρική Οδύσσεια ανακατασκευάζονται ποιητικά ώστε να αναδειχθεί η έλλειψη προστασίας της γυναίκας (γυμνή, κρυμμένη υποτελής).

Η συλλογή ολοκληρώνεται με τον Ορίζοντα που πλαταίνει μέσα από χαρές, αλλά και λύπες και δυσκολίες. Όπως ακριβώς είναι η ίδια η ζωή. Πρόκειται λοιπόν, για μια ποιητική συλλογή με μεστότητα, προσωπικό ύφος λόγω του α’ ενικού προσώπου που κυριαρχεί και ατομικά, αλλά και καθολικά συναισθήματα και μηνύματα. Πιστεύω ακράδαντα ότι πολλοί αναγνώστες θα βρουν ένα κομμάτι της σκέψης τους μέσα σε αυτά τα ποιήματα. Και για όλους αυτούς τους λόγους αξίζει να την διαβάσετε.